Η ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

"Το εναντιουμενον τω δυναστευοντι δημος ωνομασται"(Θουκυδίδης)

H Eλλαδα γεννησε τη δημοκρατια, αλλα υστερα απο εικοσι πεντε αιωνες γεννησε και την εξωγαμη αδελφη της, απο παρανομο ερωτα με το χρηματοπιστωτικο ζιγκολο, σε μια καταφορη αντιποιηση των πρωτοτοκιων της πρωτης.

Προφανως η γεννηση της εξωγαμης και χρεοκοπημενης μοναρθρης αντιλαικης χρηματοπιστωτικης "δημοκρατιας" δηλωθηκε, ως μεταβολη της οικογενειακης καταστασης, συμφωνα με το επιχειρησιακο σχεδιο Αριαδνη*, στον αντιποιουντα τον ληξιαρχο συμβολαιογραφο, ο οποιος θα ενημερωσει τους ασφαλιστικους φορεις για την προστασια της, οι οποιοι με τη σειρα τους αντιποιουνται τους ασφαλιΤΙκους φορεις, ενω ταυτοχρονα αντιποιουμενη η δευτεροτοκος τη βασιλομητορα Φρειδερικη προικισε βασιλικως τις απορες τραπεζοκορασιδες με βιβλιαρια του Ταχυδρομικου Ταμιευτηριου και της Αγροτικης Τραπεζας και δοσεις σκληρων ΕΥΡΩναρκωτικων αναλγητικων,  αντιποιουμενη τη μεταποιηση του εκποιηθεντος κρατικου πλουτου.

Οι προβοκατορες ασφαλιτες αντιποιουνται τους διαδηλωτες και οι διαδηλωτες τους ασφαλιτες συλλαμβανοντας τους.

Τα γενοσημα φαρμακα αντιποιουνται τα γνησια και τα γνησια τα γενοσημα.

Οι υγιεις αντιποιουνται τους ασθενεις και οι ασθενεις τους υγιεις, οι ζωντανοι τους νεκρους για την εισπραξη της συνταξης και οι νεκροι τους ζωντανους με την ελπιδα της δευτερας παρουσιας.

Η χρεοκοπια αντιποιειται τη σωτηρια και η σωτηρια τη χρεοκοπια.

Το χρεος αντιποιειται το ελλειμμα και αυτο το χρεος και τα δυο μαζι αντιποιουνται το ΑΕΠ.

Η πολιτικη ηλιθιοτητα αντιποιειται τη μαθηματικη βλακεια και η μαθηματικη βλακεια την πολιτικη ηλιθιοτητα και σχεδον κανεις δεν αντιλαμβανεται, πως η μειωση του ΑΕΠ, ως αποτελεσμα της βαθειας υφεσης των λαοκτονων μνημονιομετρων, αντιποιειται την αυξηση του ποσοστου του ελλειμματος και αυτο με τη σειρα του αντιποιειται τη μειωση του ΑΕΠ.

Οι φορολισταρχοι αντιποιουνται τους φορολησταρχους και οι δευτεροι τους πρωτους.

Η τροικα εσωτερικου αντιποιειται αυτη του εξωτερικου και αναστροφα σε μια retrograde  και inversion σχεση (69 και ιεραποστολικη κατα το Kama Sutra), στην οποια η πρωτη ειναι παντα αναστροφα, απο κατω και η δευτερη απο πανω.

Το ΠαΣοΚ αντιποιειται τη ΝΔ, η ΝΔ το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ αντιποιειται τον εαυτο της, σε μια πραξη αμφοτεροπλευρης, εκ δεξιων και εξ ευωνυμων, πολιτικης αυτοχειριας, κοινως πολιτικου δεκαδακτυλου αυνανισμου (συνωστισμος δακτυλων σαν αυτον των προσφυγων της Σμυρνης στην παρασταση του Ρεπουσιου επους Ο δεκαδακτυλος του γυφτου).

H δημοκρατια αντιποιειται την τυραννια και η τυραννια τη δημοκρατια, για να δικαιωθει η αποψη του Charles Bukowski, πως η διαφορα αναμεσα στη δημοκρατια και τη δικτατορια ειναι πως στην πρωτη ψηφιζεις και μετα δεχεσαι διαταγες, ενω στη δευτερη, ως ενα κατ' οικονομια πολιτευμα, δεν χανεις τον καιρο σου ψηφιζοντας.

Γενοσημη χωρα, που θεωρει τη μαιμου Δημοκρατια και τον ουρακουταγκο Σοσιαλισμο.

* O Θησεας αποποιηθηκε την Αριαδνη, κορη του βασιλια Μινωα και της Πασιφαης, εγκαταλειποντας τη δυστυχη στη Ναξο και ο μοχθηρος Διονυσος αντιποιηθηκε τον Θησεα και πηρε τη θεση του στο κρεβατι της, τιμωρωντας τη διπλα, με την αποποιηση του ενος και την αντιποιηση του ετερου (ο τριτος κρατουσε το φαναρι, φωναζοντας "παρων"), για τον κοντο Μιτο, τον Μιτο της Αριαδνης, που τους προμηθευσε, τον οποιο Μιτο αναγκαστηκαν να μπολιασουν με τρεις ψευτοσοσιαλιστικους κομπους, για να μπορεσουν να βγουν απο το λαβυρινθο και με την αγωνια, πως δεν θα ξανακαταφερουν να ταισουν με μισθους, συνταξεις και φορους το τερας του καπιταλισμου, το Μινωταυρο της χρηματοπιστωτικης εξουσιας.

ΒΑΡΛΙΚ ΒΕΡΓΚΙΣΙ

(11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1942 - 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012)

Για τα εβδομηνταχρονα της Τουρκικης αγριοτητας, του Bαρλικ Bεργκισι, το κοινοβουλιο της τραπεζοσωτηριου "δημοκρατιας" σε εβδομαδιαιο αφιερωμα ειδικων μνημονιακων συνεδριασεων υπερτιμα τη γενεθλια μνημη του, ανεβαζοντας τα spreads της χρηματοπιστωτικης βαρβαροτητας.

Να τα εκατοστησει.
H επαναληψη της ιστοριας, τελικα, δεν ειναι φαρσα, ειναι πραγματικοτητα.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Copy - Paste απο τη Wikipedia με συντομα σχολια:

"Με την ονομασία Βαρλίκ Βεργκισί φέρονταν ένας εφάπαξ ειδικός φόρος κεφαλαίου που επεβλήθη στη Τουρκία το 1942.

Συγκεκριμένα την εποχή εκείνη η τουρκική κυβέρνηση σε αναζήτηση αύξησης εσόδων των ταμείων ... εξέδωσε ειδικό νόμο εφάπαξ φορολόγησης παντός είδους ακινήτων (και οχι σαν τις εκτακτες εφαπαξ και δια παντος εισφορες του Ευρωπαικου κεκτημενου, που επιβαλλονται καθε λιγο και λιγακι, ευτελιζοντας ακομα και τη σημασια των λεξεων), επιχειρήσεων, εργοστασίων και μεγαλοκαταθετών μη μουσουλμάνων, που τις περισσότερες φορές έφθανε ακόμα και στη πραγματική αξία του ακινήτου ή της επιχείρησής τους (τυχεροι οι μη μουσουλμανοι, που οι μουσουλμανοι δεν ειχαν επινοησει την αντικειμενικη αξια, αυτη που επινοησαν αργοτερα οι ορθοδοξοι φοροληστες).
Ο νόμος της υπέρμετρης αυτής οικονομικής επιβάρυνσης εισήχθη στη τουρκική βουλή από τον τότε πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτζογλου, που ηγούνταν μάλιστα του Δημοκρατικού Κόμματος (κατι αναλογο με αυτο που θα προκυψει απο το ομοιογενες μιγμα ΠαΣοΚ και ΝΔ) και ψηφίστηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1942 (ακριβως στα εβδομηνταχρονα του απο τις 11 Νοεμβριου του 2012, που το κοινοβουλιο της χρηματοπιστωτικης "δημοκρατιας" θα κοσμησει την πολιτικη λατερνα της μπατιρημενης χωρας μας με ενα ακομα μαργαριταρι της φορολογικης ληστειας, τον προϋπολογισμο της επομενης χρονιας)...
Η προθεσμία καταβολής του ήταν μόλις 30 ημέρες (παλι καλα γιατι στην Ελλαδα ο λογαριαμος της ΔΕΗ με το χαρατσι ληγει πιο συντομα). Όσοι δεν κατάφερναν να αποδώσουν τον φόρο αυτό μέσα στη τακτή αυτή προθεσμία συλλαμβάνονταν και στέλνονταν σε στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων της επαρχίας Ερζερούμ στην ανατολική Ανατόλια και στο Ντιγιάρμπακιρ (οι οικονομικοι εισαγγελεις δουλευαν ασταματητα, απλα η δικαιοσυνη ειχε σταματησει, καθοτι η υπερεργασια των εισαγγελεων δεν σημαινει και υπερεργασια της δικαιοσυνης).

Από τον κυριολεκτικά εξοντωτικό αυτό νόμο επήλθε τεράστια καταστροφή κυρίως των Ελλήνων, των Εβραίων και των Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης εναντίον των οποίων ουσιαστικά και στρέφονταν ο νόμος αυτός, που ειδικά για τις μειονότητες, (ο φορος) υπολογίζονταν αυθαίρετα, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο συντελεστή (ευτυχως η διαστροφικη γριφοφορομαλακια Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε, γνωστη και ως Βαζελινιο - σαρδαμ αναγραμματισμου του Βενιζελιο - χαρατσι απλα διπλασιασε τους συντελεστες του σε μια νυχτα, για να διαψευσει την παροιμια "της νυχτας τα καμωματα τα βλεπει η μερα και γελαει").

Τεράστιες περιουσίες χάθηκαν τότε ή και εγκαταλείφθηκαν. Υπολογίστηκε ότι τουλάχιστον περί τις 2000 εύποροι αλλόθρησκοι οικογενειάρχες οδηγήθηκαν στα καταναγκαστικά έργα, ένας αριθμός των οποίων πέθανε εκεί από τις κακουχίες" (δοξα τον ορθοδοξο θεο του χρηματοπιστωτικου φασισμου, που σημερα στη χωρα μας οδηγει μονο το μισο αριθμο - 1000 - ομοθρησκων Ελληνων τη μερα στη καταναγκαστικη ανεργια, το κοινωνικο Ντιγιαρμπακιρ).

ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

Καθε φορα που δημοσιευεται ενα φορολογικο νομοσχεδιο θα πρεπει να εισαγεται για συζητηση πρωτιστως στη Διαρκη Επιτροπη Ψυχιατρικων Φορολογικων Υποθεσεων, γιατι ενω εχει τοσα μετρα φορολογικου σαδισμου και ναρκισσισμου, που δεν αποδιδουν τιποτα θετικο, κρυβει μεσα του εναν ακαθοριστο κοσμο συμπλεγματικων διαστροφων, που κινουνται στον πολιτοχωρο, μια περιοχη εξω απο το συνειδητο, το υποσυνειδητο και το ασυνειδητο, ακομα και κατω απο τα βασικα ενστικτα και τις γενετησιες λειτουργιες, την περιοχη της πολιτικης ασυναρτησιας και γελοιοτητας.

Συμπληρωνοντας τα λογια του Freud, πως "αν καποιος υπηρξε το αδιαμφισβητητα αγαπημενο παιδι της μητερας του, διατηρει στη ζωη του το αισθημα του θριαμβου, την πιστη στην επιτυχια, που συχνα οδηγει πραγματικα στην επιτυχια" θα μπορουσαμε να πουμε πως αν καποιος, οπως συμβαινει με τους Ελληνες πολιτικους στην Ελληνικη κληρονομικη "δημοκρατια", ειναι το αδιαμφισβητητα αγαπημενο παιδι του πατερα του (Το ονομα του πατρος κατα τον Lacan, o συμβολικος πατερας, ο Αλλος), διατηρει στη ζωη την πιστη στην αποτυχια, που παντα οδηγει στην αποτυχια.

Θα μπορουσα ακομα να συμπληρωσω την αποψη του Freud, πως "η θρησκεια ειναι μια ψευδαισθηση, που αντλει τη δυναμη της απο την προσαρμοστικοτητα της στις ενστικτωδεις μελαγχολικες παρορμησεις" με την αποψη πως η πολιτικη ειναι μια παραισθηση, σαν αυτες των ναρκωτικων παραισθησιογονων, που αντλει την αδυναμια της απο τη δυσκολια της να προσαρμοζεται στις ανωτερες πνευματικες λειτουργιες, γι' αυτο και ειναι ερμαιο των ταπεινων παθων και των ενστικτων.

Η πολιτικη, λοιπον, δεν ανηκει στον πραγματικο αλλα στον φαντασιακο χωρο.
Ο Lacan εντοπιζει αυτον το χωρο στη σφαιρα του αδυνατου ή μαλλον των αδυνατων ταυτισεων των ελλειμματικων αναπαραστασεων του Αλλου*, χαρακτηριζοντας ως ενα μειονεκτημα του πολιτικου το παραδοξο, η πραγματικοτητα της επικοινωνιας να προσδιοριζεται απο την αδυναμια του Αλλου για επικοινωνια, εξαιτιας των μη απατριωμενων αναπαραστασεων του.
Ετσι, η πολιτικη γινεται ο χωρος των αδυνατων ταυτισεων και των ελλειπων αναπαραστασεων του συμβολικου πατερα, ιδιαιτερα μαλιστα σε πολιτευματα πολιτικου πρωτογονισμου σαν και αυτο της Ελληνικης κληρονομικης "δημοκρατιας" με την πατριαρχικη της υποσταση, οπου ο Αλλος, δεν ειναι απλα το συμβολο του ενος, αλλα το τοτεμ, ο μυθολογικος πολιτικος προγονος, του συνολου, μιας αμορφης μαζας, που δεν εχει ακομα απαρτιωθει με τα χαρακτηριστικα της κοινωνικοτητας, αυτο που συχνα χαρακτηριζεται ως κοινωνικη συνοχη.

Κατα τον Lacan, ακομα, οι εννοιες της επιθυμιας, του αιτηματος και της αναγκης ειναι διαφορετικες και σαφως διακριτες.
Η εννοια της αναγκης προσεγγιζει το ενστικτο με τη βιολογικη του υποσταση, οπως ορισθηκε απο τον Freud, ενω οι ενορμησεις αποτελουν εσωτερικες εκδηλωσεις.
Μεταφεροντας στην πολιτικη σφαιρα αυτο το τρισδιαστατο συνολο, αντιλαμβανεται κανεις τη συγχυση που επικρατει αναμεσα στις τρεις λειτουργιες της επιθυμιας, του αιτηματος και της αναγκης.
Η συγχυση αυτη αποτελει το σημειο αναφορας της αντικοινωνικοτητας των πολιτικων. Των δικτατορων που κυβερνουν ως δικτατορες και των "δημοκρατων" τυραννων.

Η επιθυμια, συμφωνα με τον Lacan, δεν ειναι η ροπη προς την ικανοποιηση, ουτε η αναζητηση της αγαπης, αλλα η διαφορα της αφαιρεσης της πρωτης απο τη δευτερη.
Οταν η ροπη προς την ικανοποιηση ειναι υπερτερη απο το αιτημα της αγαπης, οπως συμβαινει στην περιπτωση της αμοραλιστικης πολιτικης αυτοικανοποιησης (πολιτικου αυνανισμου), τοτε η επιθυμια εχει παντα αρνητικο χαρακτηρα, προσδιοριζοντας ετσι τη διασταση αναμεσα στην πολιτικη και την κοινωνια.

Ο Nietzsche ειχε χαρακτηρισει τον ανθρωπο ως το ζωο, που δινει υποσχεσεις.
Ο χωρος αυτος των υποσχεσεων ειναι εξωπραγματικος και η πολιτικη ανηκει σ' αυτον τον εξωπραγματικο χωρο.

Ο Ernesto  Laclau το διατυπωσε διαφορετικα, εντασσοντας την πολιτικη σε εναν αμεταβλητο φαντασιακο χωρο, στον οποιο κυριαρχει το αδυνατο του πραγματικου.

Ως χαρακτηριστικη περιπτωση σε διαφορες μελετες αναφερεται η πολιτικοοικονομικη αντιληψη του λεγομενου νεοφιλελευθερισμου, που προβαλλει το "αυτονοητο" των πολιτικων του, αδιαφορωντας για το αδιανοητο, που χαρακτηριζε καποτε τις πολιτικες ιδεολογιες, ακομα και τις μη ουτοπικες.

Χαρακτηριστικη περιπτωση ηλιθιου νεοφιλελευθερισμου, που απευθυνεται σε ηλιθιοτερους πολιτες, αποτελει η σημερινη Ελληνικη τραγωδια, στην οποια οι οικονομικες επιλογες του διαψευδονται η μια μετα την αλλη, αλλα συνεχιζει να προσποιειται πως κατεχει τη "συνταγη" της επιτυχιας, με προσχημα τη μονοδρομηση της δημοκρατιας, με παπαγαλισμους πχ του σαθρου μοτιβου "τα μετρα ειναι μονοδρομος", προς τη μια και μοναδικη κατευθυνση της καπιταλιστικης διαστροφης, τον οικονομικο φασισμο, ως καθεστως εκτακτης αναγκης κατα τον αειμνηστο Νικο Πουλαντζα.

Ο Philippe Lacoue-Labarthe αποδιδει την αδυναμια της πολιτικης στη συνολικη αδυναμια της κοινωνιας.
Αυτο που απλα ο λαος με τη δικη του θυμοσοφια λεει, πως εχουμε τους πολιτικους που αξιζουμε.

* Ο συμβολικος αντι του πραγματικου πατερα.
Στην Ελληνικη κληρονομικη "δημοκρατια" το ψυχοδυναμικο και ψυχαναλυτικο μοντελο του Lacan καταρρεει και υποκλινεται μπροστα στην καθολικη ταυτιση του πραγματικου, συμβολικου και φαντασιακου πατερα, λυνοντας τον Γορδειο δεσμο του Κομβου του Borromée, μετατρεποντας τον σε μια ταυτιση.

ΥΓ. Το κειμενο αυτο ξεκινησε ως ενα σαρκαστικο σχολιο της φορολογικης πολιτικης του οικονομικου φασισμου και τελικα προεκυψε μια μικρη ψυχαναλυτικη μελετη.
Ζητω συγγνωμη απο τους φιλους αναγνωστες, που τους στερω το χιουμορ και που πιθανον κουραζονται απο τα μεγαλα κειμενα, πολυ περισσοτερο, φανταζομαι, οταν αυτα, μπαινοντας στη ψυχαναλυτικη δαιδαλωδη σκεψη,  ειναι και δυσνοητα.

XΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΚΑΛΒΟΣ

ΤΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ

"Αυγεριναί του ηλίου
ακτίνες τι προβαίνετε;
τάχα αγαπάει 'να βλέπη
έργα ληστών το μάτι
                των ουρανίων;    
......................................

Ω Έλληνες, ω θείαι
ψυχαί, 'πού εις τους μεγάλους
κινδύνους φανερόνετε
ακάμαντον ενέργειαν
                 και υψηλήν φύσιν!    
..........................................

Πώς, πώς της ταλαιπώρου
πατρίδος δεν πασχίζετε
'να σώσητε τον στέφανον
από τα χέρια ανόσια
                 ληστών τοσούτων;    

Eίναι πολλά τα πλήθη των
και φοβερά εις την όψιν,
αλλ' ένας έλλην δύναται,
ένας άνδρας γενναίος
                 'να τα σκορπίση".
_____________________________

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΑΤΣΩΝ

Φιλος μου εστειλε το σχολιο του Θαναση Σκαμνακη απο το Αριστερο Βημα με τιτλο "Η Εποχη των Λιατσων".
Το σχολιο αναφερεται στο περιστατικο της διακοπης της πρωινης τηλεοπτικης εκπομπης της κρατικης τηλεορασης ΥΕΝΟΔ (Υπηρεσια ΕΝημερωσης Οικονομικων Δυναμεων), εξαιτιας της κριτικης υπουργου στα χρονια της ενληστου χρηματοπιστωτικης χουντας, θυμιζοντας μας τα χρονια της ΥΕΝΕΔ (Υπηρεσια ΕΝημερωσης Ενοπλων Δυναμεων) της αληστου στρατιωτικης χουντας.

"H Eποχη των Λιατσων" μου εφερε συνειρμικα στο νου την εκφραση Η Εποχη των Παλιατσων, ριματικη παρωδια της οπερας I Pagliacci (Οι Παλιατσοι) του Ruggero ή Ruggiero Leoncavallo, που εκτυλισσεται στη Mεγαλη Ελλαδα, τη γενετειρα της μαφιας, με τα ερωτικα παθη των μελων ενος περιοδευοντα κωμικου θιασου, οπως συμβαινει με τα οικονομικα παθη των κωμικων κομματικων θιασων στη Μικρη Ελλαδα, τη γενετειρα της πολιτικης μαφιας.

Ο Canio αποκαθιστωντας την τιμη του δολοφονει τον αντιζηλο του Silvio.
Το δραμα κορυφωνεται με το τελος της κωμωδιας, κλεινοντας την παρασταση με τη φραση "La commedia è finita!"

Η πολιτικη κωμωδια της Μικρης Ελλαδας τελειωσε και κορυφωνεται το μεγαλο λαικο δραμα:
Ο λαος στο ορος των ελEων.

MADRIGAL*

(ΠΟΙΜΕΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ)

ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Κατα δημοσιογραφικες πληροφοριες, γιατι η συνεδριαση της Λεσχης Βλιτενμπερκ** πραγματοποιηθηκε κεκλεισμενων των θυρων, βολευθεις βουλευτης του ΠαΣοΚ χαρακτηρισε το κομμα του ως ασυντακτο αυτοδιοικουμενο κοπαδι.
Παρελειψε, ομως, να αποσαφηνισει το ειδος των ζωων του κομματικου του ποιμνιου.
Αυτοδιοικουμενο κοπαδι απολωλοτων προβατων ή πεινασμενων λυκων;

Τι εγινε, λοιπον, εκεινος ο καλος*** ποιμενας, που κατελειπε το ποιμνιο στον αρχηγο των ατακτων;

Τον πατησε το τρενο, κατα το λαικο ασμα του Μανωλη Ρασουλη;
Το ΕυρωΑμερικανικο εξπρες του χρηματοπιστωτικου ολονυκτιου, εκεινο που καποτε στα χερια του μηχανοδηγου πατρος του παριστανε τον Υπερσιβηρικο Σοσιαλιστικο Σιδηροδρομο, στον οποιο ανεβοκατεβαζε αναλογα με τα κεφια του τους μουζικους "συντροφους του".

"Οι μαγκες (ακομα και οι τσαμπα) δεν υπαρχουν πια
τους πατησε το τρενο,
με μαγκικο σαλπαρανε
με ναργιλε σβησμενο.
(πως να αναψει εκει που πηγαν τα καυσιμα οι νον-μπελιστες της οικονομιας)

Μεγαλωσε ο μπαγλαμας
κι εγινε σαν βαπορι,
(μακροοικονομια του μπαγλαμα και η φορομπηχτικη μακρια γαιδουρα των μπαγλαμαδων)
παλιοι καημοι στ’ αμπαρι του
στο πουθενα η πλωρη.
(και η Ελλαδα στο πουθενοτερα)

Σε λαϊκη στεκοτανε
ο Χαρος και πουλιοτανε,
(απεδωσε τον ΦΠΑ; κατεβαλε τον φορο επιτηδευματος; ενημερωσε τα βιβλια εισροων - θανατων, γιατι ακομα εκροες - αναστασεις δεν εχουν πραγματοποιηθει μετα αυτη του Ιησου; πληρωσε τις ασφαλιστικες εισφορες στον ΟΑΕΕ; πληρωσε τα τελη κυκλοφοριας για το επαγγελματικο Ντατσουν; πληρωσε τα τελη μη κυκλοφοριας για τη μπεμπεκα - BMW, που εχει εγκλεισμενη στο φορολογικο Κωσταλεξι για λογους τιμης τεκμηριων; διαθετει ενεργειακα πιστοποιητικα και πιστοποιητικα οικοδομικων και οικονομικων φρονηματων για το σταυλο και το κοτετσι; τηρει τις νομιμες προθεσμιες στο βιβλιο αποθηκης των ενσαρκων και γεγυμνωμενων πτωματων; κλπ, κλπ)
και μια γρια, καλη γρια
του αγοραζει δυο κιλα".
(ο ΕΟΠΥΥ θα πανηγυριζει, ενας γερος λιγοτερος, αρκει η γρια να αγορασε τη σωστη θανατηφορο δοση, να μην την εκλεψε ο χαρος στο ζυγι και να μην πηρε γενοσημο χαρο, για να αποφυγει η φοροφυγας την τιμη αναφορας).

* Madrigal. Κοσμικο πολυφωνικο τραγουδι, αρχικα με ποιμενικο χαρακτηρα, που εφτασε στην ακμη του την περιοδο του πρωιμου Μπαροκ (Baroque) με το εργο του Claudio Monteverdi (1567 - 1643).
Αναμεσα στα γνωστα του ματριγκαλια το Zefiro torna σε ποιηση του Ottavio Rinuccini (1562 - 1621):

"Zefiro torna e di soavi accenti
l’aer fa grato e’il pié discioglie a l’onde
e, mormoranda tra le verdi fronde,
fa danzar al bel suon su’l prato i fiori".

(Γυρνα Ζεφυρε και με τη χαριτωμενη σου πνοη
δροσισε τον αερα και σκορπισε στα κυματα τα χορταρια,
ψυθιριζοντας αναμεσα στα πρασινα κλαδια.
Χορεψε τα λουλουδια των αγρων στο γλυκο σου ηχο).

Σημειωση: Συνηθιζω να λεω πως το Μπαροκ (Baroque) ειναι σαν το ΠαΣοΚ, οχι μονο στη ριμα.
Απο αλλου ξεκινησε και αλλου κατεληξε.
Ξεκινησε απο τη μυθολογικη οπερα και κατεληξε στην κωμικη (πχ Τhe Beggar's Opera - η οπερα των ιδεολογικων ζητιανων - του ΠαΣοΚ), το μονωδιακο υφος και κατεληξε στην πολυφωνια (απο τη μια φωνη του αρχηγου στη χαβρα των Ιουδαιων, αυτων που ηθελε να βαλει απο την πισω πορτα ο νεκροθαφτης συνταγματολογος της υγειας), την κοσμικη μουσικη και κατεληξε στη θρησκευτικη (απο το λαικισμο στον κομματικο φονταμενταλισμο και τη λατρεια του Θεου Ηλιου), την οργανικη μουσικη και κατεληξε στη φωνητικοοργανικη (απο τα κομματικα οργανα στα φωνητικα μπινελικια).

** Για την αποφυγη παρεξηγησεων δεν προκειται για την καλλιεργεια πρασινης αναπτυξης του γνωστου εδωδιμου Amaranthus Blitum (Βλιτο), που τρωγεται βραστο, γιατι ωμο δεν χωνευεται και αποτελει συμβολο αδιακριτου ευφυιας, αλλα για την αυτοφυια του ανθεκτικου ζιζανιου - αγριοχορτου Amaranthus Retroflexus, γνωστου και ως Red - Root Amaranth, αμαρανθο κοκκινοριζο κατω (υποχθονιως) και πρασινο απο το κακο του πανω (υπερχθονιως) απο το χωμα ή Tumbleweed, στην μητρικη γλωσσα της μαδημενης μαργαριτας.
Τα Tumbleweeds ειναι ζιζανια - παρασιτικα αγριοχορτα, που οταν ωριμάσουν και ξεραθουν, αποχωριζονται απο τις ριζες και σκορπιζουν με τον αερα.
Αυτο που ακριβως συμβαινει σημερα στο αγριοκτημα της πρασινης αναπτυξης του ΠαΣοΚ.

*** Η δυσκολια του BlackBerry στη χρηση των τονων προκαλει στη λεξη καλος το λογοπαιγνιο.
Βαλτε τον (προς Θεου τον τονο, οχι την υπογραφη ή τον σεξουαλικο σας ποιμενα) οπου σας βολευει.

ΥΓ. Αυτη τη φορα ξεκινησα με την προθεση να ικανοποιησω τα γουστα του μεγεθους (του κειμενου) φιλων μου, που τα μεγαλα (κειμενα) τους ξεθεωνουν, ενω τα μικρα, χωρις παρενθεση, τους αναζωωγονουν.
Μαλλον δεν τα καταφερα.

ΦΘΟΓΓΙΚΗ ή ΦΩΝΗΤΙΚΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ

Οταν πριν καιρο ειχε αναδειχθει το προβλημα της καταργησης των ομοηχων φωνηεντων ημουν απο τους πολεμιους αυτης της γλωσσικης μεταρρυθμισης, γιατι θα αφαιρουσε απο τη γλωσσα τη ζωντανια της πνοης της και εβλεπα πισω απο την κινηση αυτη και εναν Γερμανικο δακτυλο εγκλεισμου της γλωσσας μας στο σιδηρουν παραπετασμα του στρατοπεδου συγκεντρωσης των συμφωνων της Γερμανικης γλωσσας.
Η Ελληνικη γλωσσα αναπνεει με τα φωνηεντα της, η Γερμανικη πνιγεται στα συμφωνα.
Σημερα, ομως, νομιζω πως τα γεγονοτα δικαιωνουν το κουρεμα των ομοηχων φωνηεντων της γλωσσας μας, γιατι, τουλαχιστον σε ορισμενες περιπτωσεις, δεν αναδεικνυονται εννοιολογικες ασαφειες.
Για παραδειγμα η λεξη λισταρχος (ο αρχων και κατοχος της λιστας) ακομα και η συνθετη, στον πληθυντικο, φορολισταρχοι (οι αρχοντες και κατοχοι της φορολογικης λιστας, πχ της λιστας Lagarde) και η ομοηχη της λησταρχος (ο αρχων της ληστειας), αλλα και η συνθετη, στον πληθυντικο, φορολησταρχοι (οι αρχοντες της φορολογικης ληστειας, πχ της αρτικολεκτης γριφομαλακιας Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε, γνωστης και ως χαρατσι) αφορουν χαρακτηριστικη περιπτωση ετερολεξιας και ταυτοπροσωπιας, δηλαδη τα ιδια και τα αυτα προσωπα... των μακροοικονομουντων και μακροημερευοντων τον λογον της αυτων παπαρολογιας.

"Η Ελλαδα ειναι ενα απεραντο ψυχιατρειο" ειχε πει ο Κωνσταντινος Καραμανλης, με τη διαφορα πως δεν διευκρινισε, πως η πολιτικη τρελα κυκλοφορει ελευθερα.
Απλα συλλαμβανονται οσοι την αποκαλυπτουν.